حس عجيبيه وقتي يه دفه وسط کار و زندگي و دود و ماشين ٬ وقتي که مثلن از تلفني که حرف زدي زياد هم خوشحال نيستي يا از دستِ ريييست شاکي شدي و پشت ميز نشستي و last.fm هم در حال پخش موزيک از نوع الکترونيکش هست و تو هم اصلن حواست بهش نيست .
يه دفه يه آهنگ باحال سه - چهار دقيقه مغز رو دقيقن از هر چيزي خالي مي‌کنه و فقط صداي آهنگ رو مي‌شنوي . باور کنين وقتي آهنگ تموم مي‌شه و به خودتون مي‌ايين و فکر مي‌کنين يه گروه جديد کشف کردين حسي که بهتون دست مي‌ده از حس خوشحالي و ترسِ کريستف‌کلمب موقع کشف امريکا هم بهتر و اصيل‌تره!!
حس ترس رو به خاطر اين مي‌گم که ممکنه فقط همون يه آهنگ از اون خواننده يا گروه خوب باشه و وقتي دنبالش برين زياد به نتيجه خوبي نرسين .
کشفِ جديديِ من ٬ که البته ممکنه براي خيلي‌ها اين کشفِ نوي من سالها پيش کهنه شده باشه! ٬‌ گروهي‌ست به نام Telepopmusik . گروهي که انگار با آهنگ Breathe رو تبليغ Visa Card معروف شدن و اگر هم براتون مهمه قبل از اين‌که آهنگي رو گوش کنين سبکشون رو بهتر بشناسين بايد بگم سبکشون chill-out هستش و خيلي شبيه به کاراي Massive attack مي‌مونه
البته من آهنگ don't look back از البوم angel milk رو گوش دادم و خيلي زياد حال کردم .